Miłość to szczęście w

nieszczęściu 

 Teatr Anety Adamskiej „Przedmieście” z Łańcuta pokazał po żywiołowej „Opowieści” sprzed dwóch lat gorzki spektakl pt. „Niebo”. Można powiedzieć: - Aneto, nie igraj z losem, bój się Boga!

Podstawą literacką dały przedstawieniu proza Czesława Miłosza i Wiesława Myśliwskiego – jego nagrodzona „Nike” powieść pt. „Traktat o łuskaniu fasoli”. Temat: miłość. Fatalna.

Nie ma ucieczki przed uczuciem

- Na zdrowy rozum każdej miłości trzeba by się strzec, bo nie wiadomo, gdzie człowieka zaprowadzi. Na zdrowy rozum siebie samego trzeba by się strzec… - napisał Myśliwski. No niby tak. Ale przecież nie ma przed sobą ucieczki. A tym bardziej przed miłością. - Chwalcie łąki umajone!... – usłyszeliśmy przejmującą do dreszczu starą pieśń. Niby błaganie o łaskawość losu. Ale los…
Drabina , walizka, prześcieradło to nieliczne rekwizyty w tym pełnym tajemnicy spektaklu, gdy słowo rzeczywiście znaczy słowo. I jeszcze ten saksofon i jego tęskny ton… Rozszywający. Dziewczyna jest nieszczęśliwa bo zakochała się w księdzu. Wiejskie plotkary mają o czym gadać – niesamowitą wieść przekazują sobie z ust do ust…

Gołą stopą po scenie

- Bez serca byłoby mi lepiej! – pada oskarżenie wobec bezdusznego świata.
Życie, dotykalne, na bosaka – prawie wszyscy aktorzy chodzą po scenie gołą stopą – po prostu boli… Więcej w nim cierpienia, niewiedzy, niespełnienia… I im mniej bliskich – ojca, matki, siostry, brata – tym tu zimniej…
Ale przecież nie ma wyjścia – trzeba kochać. I to boso, dotkliwie, na przekór… Grają sami młodzi, a już z taką gorzką wiedzą

Powiedzieli po spektaklu: