Opowieść o każdym z nas

 Teatr „Przedmieście” z Krasnego przeniósł się do Łańcuta, do Domu Kultury, i po raz pierwszy – przy wypełnionej widowni – pokazał tutaj swoją „Opowieść”

    Stare zdjęcia rodzinne, powiększone na płótnie horyzontu… I nagła wrzawa wbiegających ludzi… Akordeon gra marsza pogrzebowego… Orszak z nieboszczykiem na ramionach w dziwnym transie… Chłopaki opowiadają sobie przy wódce o podglądaniu dziewczyn podczas kąpieli w rzece… Cała seria znanych, niby banalnych obrazków. Ale jak przekazanych! Bez krzty banału, w rytmie podkręcającym emocję, zagęszczającym znaczenie chwili.
    To znany mechanizm psychologiczny: błahe zdarzenia z dzieciństwa i młodości urastają potem do przełomowych, wchodzą w sferę mitu. Okazuje się bowiem, że były rytuałem właściwym nie tylko nam, ale wielu pokoleniom. Trzeba więc być w tym rytuale. Trzeba cenić pamięć. Tak można by rozszyfrować sposób na teatr Anety Adamskiej. Dzięki tej metodzie pokazała, że mówiąc niewiele, można powiedzieć bardzo dużo. I to w sposób niezwykle przejmujący. Mnie, wapniakowi, oko wilgotniało raz po raz. Gorące brawa po przedstawieniu świadczą, że przeżyliśmy razem ważne 50 min.

Marek Pękala
GC Nowiny
25-10-2006r.

Impresje powarsztatowe 

 

Nie sposób napisać co dla nas znaczyło to spotkanie. Każdy mógłby napisać o tym doświadczeniu tylko i jedynie w swoim imieniu. Dlatego mogę tylko wyrazić swoją radość i WZRUSZENIE, że udało nam się spotkać PRAWDZIWIE.
Pragnę z całego serca podziękować osobom, które do nas przyjechały z Krakowa, Gorzowa,....Warszawy. Wiem, że z niektórymi spotkamy się na naszych spektaklach w Łańcucie i nie tylko.
Dzisiaj z nową siła siadam do pisania, do pracy nad nową historią, ktorą od jakiegoś czasu próbujemy odnaleźć.  

Aneta Adamska
1 października 2006 r.